Vorig weekend heb ik weer een reisje van mijn 'to-do-list' kunnen wegstrepen: Ottawa. Het was weer de moeite waard, ook de ruim vijf uur durende busreis. Het is een typische hoofdstad, met ongelooflijk veel monumenten en standbeelden en monumenten. Zo ongeveer iedere minister-president krijgt een standbeeld (althans, tot ongeveer 1960), en verder natuurlijk vorsten (een ruiterstandbeeld van de huidige koningin Elizabeth II), oorlogshelden (waaronder het nationale oorlogsmonument, dat 22 meer dan levensgrote bronzen soldaten telt, waarvan twee te paard, plus een kanon) en een aantal ontdekkingsreizigers. Op de foto hierboven staat het beeld van Samuel de Champlain, de stichter van Québec, die als eerste witman de Ottawa-rivier verkende. Ik had wat problemen met foto's opladen, dus ik laat het hier eerst even bij wat dat betreft.

Ook de nationale musea zijn erg mooi, met name het Canadees Oorlogsmuseum. Dit vertelt, op een zeer moderne manier, de Canadese oorlogsgeschiedenis. Erg indrukwekkend, zeker omdat de verschrikkingen van de beide Wereldoorlogen zo duidelijk worden gemaakt, maar ook vanwege de enorme hoeveelheid aan bijzondere objecten. Zo heb ik bijvoorbeeld de vulpen gezien waarmee generaal Charles Foulkes op 5 mei 1945 de capitulatie van de Duitse troepen in Nederland ondertekende, in Hotel de Wereld in Wageningen.

In feite gaat het bij deze stad om een tweelingstad, Ottawa-Gatineau. Ottawa, dat in Ontario ligt, is officieel de hoofdstad van de Canadese federatie, maar Gatineau, dat aan de overkant van de rivier in Québec ligt, huisvest ook veel overheidskantoren en een nationaal museum. Mede hierdoor is deze stad ook weer erg tweetalig, ook de Ottawa-zijde. In alle winkels en eettenten kun je zonder problemen elk van beide talen gebruiken. Het blijft toch erg grappig om in twee talen aangesproken te worden.

Bij Ottawa houdt het ook wel echt op met de tweetaligheid overigens. Omdat ik regelmatig vragen krijg over hoe Frans het hier nu eigenlijk is, even wat cijfertjes. Bijna een kwart van de Canadese bevolking heeft het Frans als moedertaal, waarvan bijna 90% in de provincie Québec woont. In alle andere provincies en territoria zijn er echter ook erkende Franstalige gemeenschappen, zoals de Fransaskois in Saskatchewan.
Van de Engelstalige Canadezen geeft 9% aan beide talen te kennen, van de Franstaligen zegt 43% dit te kunnen. Dit komt vooral omdat Engels hier op de scholen in ieder geval een beetje gedoceerd wordt, en Frans niet in alle provincies. Daarbij zijn de Amerikaanse media, ook in Québec, tamelijk nadrukkelijk aanwezig. Neemt niet weg dat bijna 60% van de 'Quebeckers', zoals men ze in het Engels noemt, niet tot nauwelijks Engels kan. En nee, dit zijn niet alleen oude mensen. Ik durf wel te stellen dat ik beter Engels spreek dan de meeste van mijn medestudenten. Op zich wel apart dus, dat in Nederland Canada altijd gezien wordt als een Engelstalig land.

Bilingualism(e) remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Men is er overigens wel op voorbereid. Zo zijn langs de paden op de campus paaltjes geslagen met rode uiteinden, zodat je ze makkelijker kan volgen als het gesneeuwd heeft. Ook zijn tussen paden en struiken provisorische hekjes in de grond geslagen, ik vermoed om de ondergesneeuwde struiken te beschermen tegen het geweld van sneeuwruimers, en men heeft bij de deuren van bepaalde gebouwen grote stukken vloerbedekking op de gladde stenen vloeren getapet, ik neem aan om te voorkomen dat deze laatste erg nat worden wanneer iedereen met z'n sneeuwpoten binnen komt baggeren.

Maar goed, er zit niet veel anders op dan afwachten; voorlopig lijken de voorspellingen er echter nog niet op. Wat 'er' waarschijnlijk wel redelijk op lijkt, zijn de uitslagen van mijn tentamens. Ik had er drie voor, en twee na de herfstvakantie. De tentamens hier zijn erg anders dan in Groningen, en iedere docent hanteert ook weer een totaal andere stijl, wat wel even wennen was. In veel gevallen krijg je de vragen al van tevoren. In één geval (het vak 'Politique et religions', over de wisselwerking tussen politiek en religie) waren dit er vier, waarvan er drie tijdens het tentamen met 80 regels per vraag beantwoord moesten worden. Bij het vak 'La politique québecoise et canadienne' kregen we maar liefst 40 vragen om voor te bereiden, maar hiervan vroeg hij er maar 10 op het tentamen, en ze konden redelijk bondig worden beantwoord. Weer een ander tentamen, voor een geschiedenisvak over de relatie tussen Europa en de rest van de wereld, moest volledig in de eigen tijd gemaakt worden, maar dit was wel het meest tijdrovende vak.

Van de 'taalbarrière' heb ik tijdens de tentamens niet erg veel last gehad; ik mag weliswaar een woordenboek gebruiken, en er zullen ongetwijfeld veel spel- en grammaticafouten in mijn antwoorden hebben gezeten, maar toch. Ik ben dan ook nog niet enorm onder de indruk van het niveau dat gevraagd wordt. Eén uitzondering is misschien het inleidende filosofievak dat ik doe. Niet alleen vergt het omschrijven van filosofische ideeën wat meer subtiliteit in het taalgebruik dan andere zaken doen, ook kon ik de desbetreffende docent in het begin nauwelijks verstaan, vanwege zijn onmogelijke accent en spreeksnelheid. Dit gaat nu gelukkig een stuk beter, dus ik vermoed dat dat ook wel goed komt.

Ik heb nog niet alles terug, maar de cijfers die ik wel had waren het gemiddelde, of zelfs net daarboven, dus daar ben ik in eerste instantie aardig tevreden mee!

'Lente' remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Afgelopen week heb ik met m'n moeder een kleine 'road trip' gemaakt. De reis ging van Montreal, via de staten New York, Vermont, New Hampshire en Massachusetts naar Boston. Van daar weer noordwaarts naar Sherbrooke, om tenslotte weer te eindigen op het vliegveld in Montreal. Toen we op die laatste plek nog even wat aten, alvorens afscheid te nemen, stelde moeders dat ik over de afgelopen week wel 'een heel leuk verhaal' moest kunnen schrijven. Bij deze dus. Omdat zo uit het geheugen een consistent reisverslag neerpennen niet helemaal 'mijn ding is', doe ik het wel weer aan de hand van een aantal foto's.

Eerst zijn we dus in Montréal geweest. Omdat ik hier in totaal al 3 dagen geweest was, kon ik prima doen alsof ik de stad al jaren kende en mijn moeder van een rondleiding voorzien. Het was koud, maar wel erg mooi weer, en de stad was nog fraai in herfstkleuren gehaald. Ook zijn we hier naar een bijzondere tentoonstelling geweest: Bodies. Deze is ook al eens in Amsterdam geweest, en bestaat uit echte menselijke lichamen, die met een bepaalde techniek geconserveerd zijn. Ze worden vervolgens opengesneden of uit elkaar gehaald, en in hun geheel of gedeeltelijk tentoongesteld. Fascinerend, maar ook wel wat onwerkelijk.

Van Montréal is het niet ver naar de Amerikaanse grens. De Amerikanen laten zich aan de grens van hun meest paranoide kant zien, maar nadat wij onze vingerafdrukken hadden gegeven en hadden verklaard hadden niets met de praktijken van nazi-Duitsland van doen hadden in de periode 1933 tot 1945, mochten we er toch in. Het noordelijke deel van de staat New York wordt grotendeels bedekt door het Adirondacks Park, dat een oppervlakte heeft van meer dan de helft van Nederland. Het was nog erg mooi, maar het weer helaas niet. In dit park ligt ook het plaatsje Lake Placid, dat tweemaal het toneel is geweest van de Olympische Winterspelen. In het hockeystadion is ook een aardig museumpje , dat natuurlijk vooral op de Amerikaanse prestaties gericht is, en wat memorabilia van verschillende andere Spelen huisvest. Hoewel Eric Heiden er in die dagen met alle medailles vandoor ging, prijkten ook enkele Nederlandse namen op de plaquette met medaillewinnaars, onder meer Piet Kleine en Ria Visser. Toch leuk om even te zien.

Afgelopen zondag was het Halloween, en in de periode die daaraan voorafgaat blijkt het voor Amerikanen - in in mindere mate Canadezen - leuk te zijn hun huis en erf zo belachelijk mogelijk uit te dossen. Sommigen bouwen hele triplex begraafplaatsen in hun voortuin, compleet met plastic beenderen. Er worden echter ook veel, heel veel, pompoenen gebruikt, wat weer mooie plaatjes oplevert. Bovenstaande foto is een handeltje in allerlei lokale landbouwproducten: pompoenen, appels, peren, bloemen, pompoenen, mais, appelcider en nog meer pompoenen.

Onderweg van Lake George, NY naar Boston, MA werkte het weer erg mee, waardoor de herfstkleuren waar de regio beroemd om is nu wel heel mooi uitkwamen.

Ik begin geloof ik wat in de herhaling te vallen wat betreft de steden, maar ook Boston was erg bijzonder. Wat opviel is de mix van 'oud' en nieuw. Waar in Montréal de oude stad en het moderne Downtown duidelijk gescheiden zijn, zijn in Boston begraafplaatsen, kerken en andere gebouwen van ruim voor 1800 verspreid tussen de glazen en betonnen torens waar ook deze stad rijk aan is. Boston is erg belangrijk geweest in de Amerikaanse revolutie, en zo ongeveer elk gebouw dat er in de periode rond 1770 al stond lijkt aanspraak te maken op de titel 'Geboorteplaats van de Revolutie'. Bovenstaand gebouw is er ook zo ééntje. Het Old State House heeft verschillende functies gehad, maar is vooral een attractie vanwege het feit dat vanaf het balkon de Onafhankelijkheidsverklaring werd voorgelezen aan de burgers van Boston.

Natuurlijk moest ook even een kijkje genomen in het voorstadje Cambridge, waar een bijzonder instituut gevestigd is: Harvard, de oudste universiteit in de Verenigde Staten, en misschien wel de meest prestigieuze ter wereld. Het 'hart' van de universiteit, Harvard Yard, is erg mooi, en er hangt een bijzonder sfeertje, dat erg lastig te omschrijven is. Het heeft wel wat, in ieder geval. En als je teksten als "Open ye the gates, that the righteous nation, which keepeth the truth, may enter in" boven de poorten zet, heb je wat mij betreft sowieso al een voorsprong.

De familienaam die het meest met Boston verbonden is natuurlijk die van de Kennedy's. De namen van verschillende leden zijn te vinden op plaquettes, oorlogsmonumenten en in boekhandels, maar het belangrijkste 'monument' is de John F. Kennedy Presidential Library & Museum. Hier is een erg mooie tentoonstelling te vinden over het leven, de politieke carrière en het erfgoed van deze bijzondere president en zijn familie. Daarnaast is het een documentatiecentrum en vinden in de glazen ruimte op de foto, die over de baai uitkijkt, regelmatig bijeenkomsten plaats. Zo was hier een herdenkingsbijeenkomst na het recente overlijden van John's jongere broer, senator Ted Kennedy, en werd er de dag voor ons bezoek een televisiedebat tussen degenen die diens senaatszetel willen overnemen plaats.

Na Boston voerde de reis naar Sherbrooke waar ik m'n moeder heb laten zien hoe ik hier zit, en een beetje meer mijn leven hier heb kunnen delen dan dat via Skype of mail kan. Ze verdient trouwens nog een compliment voor het feit dat ze ons overal heen gereden heeft, omdat ik te jong ben om in een huurauto te rijden. Het was een erg leuke week, dus mam: nogmaals bedankt!

Ik vind het zo wel even mooi geweest, dus ik beloof voor later deze week een stukje over de tentamens en dergelijke.

Een heel leuk verhaal remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

haute cuisine remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Vaak wordt gezegd dat je van bepaalde zaken pas weet hoezeer je ze nodig hebt, als ze er niet meer zijn. Maar het omgekeerde is ook waar. Bepaalde dingen heb je gewoon niet nodig, en dat dringt pas door als ze er opeens wel zijn.
Neem nou de cent. In Nederland hebben we zelfs het gebruik van de eurocent weer opzijgezet. Een stuk makkelijker, voor zowel klant als winkelier. Al met al zal het de consument misschien wat meer kosten, maar in ruil daarvoor wordt je wel een hoop gesleep bespaard.

Hier in Canada krijg je dus wel centen. Althans, meestal - ik heb het idee dat de winkel of zelfs de dienstdoende cassière dit zelf mag bepalen, maar blijkbaar zitten de Canadezen nogal op hun centen, en is het algemeen gebruik ook centen terug te geven. Natuurlijk betekent dit dat je ook met losse centen mag betalen, maar ik moet wel heel weinig haast hebben wil ik uitgebreid centen uit gaan staan zoeken. En dus loop je dus uiteindelijk met een hele bult centen rond. Af en toe schep ik de beurs dus maar eens even leeg, en ondertussen heb ik hier een hele bult centen voor me liggen, 57 stuks in totaal. (En dat is nog maar een deel, want ik heb ook wel eens een hele stapel aan een zwerver in Montreal gedoneerd die een deur voor mij openhield. Ik was wel zo netjes om er ook wat dubbeltjes bij te doen, overigens.) De Canadese cent schommelt op het moment rond de 0,6 eurocent, dus op tafel ligt het vorstelijke bedrag van 34,2 eurocent. Ja, ja. Als dit zo doorgaat kan ik misschien nog voor m'n 66e met pensioen.

Afgezien van deze dringende geldkwestie gaat alles goed, trouwens. In het kort:

• De tentamens zitten eraan te komen, en ik ben 'bij' met de stof, dus dat is voor mij al heel wat.
  
• Het is hier vies en nat weer, wat erg jammer is want nu vallen de blaadjes veel sneller van de bomen.
  
• Er staat nog steeds sneeuw op het program, maar het wordt steeds keurig verder in de tijd geschoven, dus we wachten wel af.
  
• Er is Grolsch te koop in de campuswinkel: Premium Lager depuis 1615. Vakmanschap is Meesterschap.
  
• Ik heb nu in ieder geval een lang een weekend, want maandag is het Thanksgiving, of Action de grâce, zoals ze hier zeggen. Zaterdag ga ik met de 'bewonersvereniging' naar een naburig plaatsje om appels te plukken. Ofzoiets. Het heeft in ieder geval iets met appels ($10 par livre) te maken, en het gaat regenen. Ik ben benieuwd.
  

centjes remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Zoals je wellicht kunt zien, zijn er wat dingen veranderd. Ten eerste heb ik het design van de site wat aangepast. Ten tweede vond ik dat de foto's wat klein waren, dus heb ik gezocht naar een andere manier om ze erop te krijgen. Het is wat omslachtig, maar ze komen zo wel beter uit de verf. Als het in de smaak valt kan ik eventueel de foto's in de vorige posts ook nog aanpassen.

Om het te laten zien, alvast wat herfstplaatjes. De herfst is hier nu echt begonnen. Vandaag heb ik m'n (nieuwe) winterjas al aangehad, voor de komende dagen wordt er niets dan regen voorspeld, en in de langetermijnsvoorspellingen duikt de temperatuur al onder nul*, en wordt er al over sneeuw gesproken. Maar de herfst is hier ook wel een erg mooi seizoen - zeker als de zon er wel bij is. Kijk maar eens naar onderstaande foto's.

• Technisch gezien heeft het zelfs al gevroren, ruim een week geleden. Als ik de weerdiensten mag geloven, want ik heb het niet gemerkt.

Herfst remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Zojuist ben ik Montréal gearriveerd, na vijf dagen New York City. En wat een fascinerende stad is dat. Het is werkelijk een stad die nooit slaapt, en als je alleen New York gezien zou hebben, zou je zo gaan geloven dat de VS écht het land van de onbegrensde mogelijkheden is. Een stad van uitersten, maar in positieve zin.

Verschillende mensen hadden mij voor vertrek gewaarschuwd dat NY een gevaarlijke stad was. En als ik eerlijk ben, stelde ik het me ook wel een beetje zo voor: een stad vol mensen die alleen om zichzelf denken, die voor een groot deel vergane glorie is, en waar je op elke hoek (zeker 's nachts) moet oppassen voor iemand die op één of andere wijze misbruik van je wil maken. En 15 jaar geleden was dit ook zo. Maar de sfeer en veiligheid hebben mij aangenaam verrast. Van verschillende kanten heb ik gehoord dat de stad er enorm op vooruit gegaan is de afgelopen 20 jaar. Het misdaadcijfer is gekelderd, wijken zijn opgeknapt, en het bevolkingscijfer neemt weer toe. Als je de officiële bronnen mag geloven, is New York nu de veiligste grote stad in de Verenigde Staten. Natuurlijk moet je niet midden in de nacht alleen door allerlei stegen gaan lopen, en moet je ook overdag je kop erbij houden, maar dat is in elke grote stad zo.

Een positieve indruk dus. Vijf dagen waren echter ook wel weer genoeg. De enorme torens en constante drukte zijn indrukwekkend, maar geven af en toe ook een wat benauwend gevoel. Het is dan ook prettig om af en toe een wat rustiger stukje Manhattan op te zoeken, zoals Central Park of de artistieke wijk SoHo. Het is mij overigens een raadsel waarom deze stad de Big Apple genoemd wordt. Groot is ze zeker, maar appels heb ik alleen bij de groenteboer gezien.

De rest van dit verslag aan de hand van foto's. Ik zal jullie niet vermoeien met de gehele waslijst aan door mij bezochte attracties, daarom een beknopte, willekeurige selectie, niet per se in chronologische volgorde.

Times Square
Een ontzettend bijzondere plek. Ik was er op zaterdagavond, waarschijnlijk de drukste, en de mensenmassa was enorm. Dit plein waarschijnlijk trekt op een gewone avond meer mensen dan er op een gemiddeld stadionconcert afkomen. De enorme hoeveelheid licht van de videoschermen, neonreclames en musicalaankondigingen zorgen ervoor dat het zelfs laat in de avond nog dag lijkt. Ook vindt men hier bijzondere winkels: de drie verdiepingen tellende M&M-winkel was erg leuk. Voor uw roze of grijze emmennemmekes (die u uit enorme kokers aan de wand kunt tappen) moet u hier zijn. Verder is de Toys 'r Us het vermelden waard. Opzich als winkel niet zo bijzonder, ware het niet dat er een vier verdiepingen hoog reuzenrad binnenin staat.

Museum of Modern Art
Een mooi museum, met een fantastische collectie. Ter gelegenheid van het feit dat Nieuw Amsterdam 400 jaar geleden door de Nederlanders werd gesticht, een tentoonstelling over conceptuele kunst in Amsterdam, 1960-1976.

Empire State Building
De beklimming, per lift, naar de 86e verdieping was zeker de moeite waard. Een onovertroffen uitzicht over stad en ommeland.

[b]
Rockefeller Center bij nacht
Dit is gewoon een geslaagde foto. Daarbij geeft het een aardige indruk van de hoogte van de gebouwen in Midtown Manhattan

Algemene Vergadering der Verenigde Naties
Wegens verbouwingen was de rondleiding beperkt, maar toch bijzonder om een keer te zien. Zeker omdat deze club zo ongeveer in ieder vak van mijn opleiding weleens de revue passeert.

Brooklyn Bridge
Natuurlijk de brandende zon getrotseerd om even tot halverwege deze beroemde brug te lopen. Het is een opmerkelijk idee dat de beide torens na de bouw boven de skyline van de stad uittorenden, terwijl je ze nu praktisch alleen vanaf het water goed kunt zien.

De Grote Appel remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Het resultaat is de Collation des grades, en die van dit jaar - of eigenlijk afgelopen jaar - is vandaag. En inderdaad, kosten nog moeite worden gespaard. Het programma is, in grote lijnen, als volgt. Alle verse studenten-af hijsen zich in zwart-met-gouden toga's, wat weliswaar een mooi uniform gezicht geeft, maar ook de onvermijdelijke Harry Potter-associaties oplevert. Allen begeven zich onder begeleiding van een live-orkest naar het stadion, dat voor de gelegenheid voorzien is van extra tribunes om de 14.000 genodigden een plaats te bieden. Aldaar worden toespraken gehouden, onder meer door de rector. Zij is ter verhoging van de feestvreugde gekleed in een afzichtelijke groene toga met hermelijnen biezen. Na deze algemene ceremonie worden de bullen uitgereikt. Dit gebeurt per faculteit, en wel in enorme witte tenten. Deze zijn de afgelopen dagen opgezet en ingericht op parkeerterreinen, wat tot gevolg heeft dat de andere helft van de campus volstaat met auto's. Tot slot kan er vast nog wel een borrel worden gedronken, en dan is het afgelopen. Zijn ze er weer voor een jaar vanaf.

Maar goed, het is wel een spectaculair gebeuren. Foto's!

Collation des grades remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Bijna 70% van de inwoners heeft Frans als moedertaal, een kleine 15% Engels, en dan nog een heel scala aan andere talen. Omdat het Frans de officiële taal is, en tevens verplicht in openbare uitingen, is de stad op het eerste gezicht zeer Frans. Alle straatnamen, reclames en uithangborden zijn in deze taal opgesteld. Wanneer je echter een Montréalais in het Frans aanspreekt, en hij heeft door dat dit niet je beste taal is, zal hij zonder blikken of blozen in het Engels overgaan. Vaak wordt je zelfs begroet met het als één woord uitgesproken "Hellobonjour!", waarna het aan jou is in welke taal je het gesprek vervolgt.

Wederom een indruk van de stad aan de hand van foto's:

Vieux-Montréal
Het oude stadsdeel van Montréal straalt nog de grandeur uit die de stad kenmerkte in haar hoogtijdagen. Tot de
Tweede Wereldoorlog was het het commercieel en industrieel centrum van Canada, en woonden hier de rijkste families van het land. Wanneer je door de met kinderkopjes beklede straten loopt, waan je je werkelijk in een Europese stad. Er zijn hier veel restaurants en barren, waaronder Franse, Belgische, Italiaanse en Portugese. Aan dit stadsdeel heeft Montréal haar bijnaam "Het Parijs van Noord-Amerika" te danken, hoewel je ook Bløf zou kunnen citeren: "Het zou hier Brussel moeten heten.".

Altaar in de Basilique Notre-Dame de Montréal
Het interieur van deze kerk wordt gesierd door een ongelooflijke hoeveelheid houtsnijwerk, en is wellicht één van de fraaiste die ik ooit heb gezien.

Olympisch Stadion
In 1976 vonden de Spelen hier plaats, maar het ontwerp leverde zoveel moeilijkheden op dat het uiteindelijk pas in 1987 helemaal af was. Maar dan heb je ook een erg bijzonder gebouw.

Biosphère
Deze constructie was het paviljoen van de VS op de Wereldtentoonstelling van 1967. Er zit nu een museum in over de ecosystemen van de St. Laurent, de rivier waar de stad aan ligt, en het Grote Merengebied, het staat dan ook op een eilandje in de rivier. De bol dient is overigens volstrekt nutteloos, er zit geen glas o.i.d. tussen het raamwerk. Onderstaande foto is genomen vanaf het gebouw dat erin staat.

"Dragonboating" op de Olympische roeibaan
Toevallig stuitte ik op een wedstrijd van deze sport, die in Nederland volgens mij praktisch onbekend is. Met een man of twintig peddelen om het leven, terwijl een figuur met een grote trommel op de boeg het tempo aangeeft ("Ramming speed!"), en een persoon achterop staande het roer bedient. Wel een fascinerend gezicht, moet ik zeggen, en men neemt het behoorlijk serieus. De roeibaan is onderdeel van een kunstmatig eiland in de St. Laurent, waar onder meer ook het enorme casino en het GP-circuit liggen. Die laatste is in de zomermaanden vrij toegankelijk voor fietsers en skeeleraars.

Uitzicht op Downtown vanaf de Mont-Royal
Aan de Mont Royal heeft de stad haar naam te danken. De berg is tegenwoordig voor de helft bedekt met een groot park, voor de andere helft met begraafplaatsen. Ook staat er een groot kruis, dat bij nacht verlicht is. Het werd geplaatst ter herinnering aan het houten kruis dat de eerste Franse kolonisten hier plaatsten. Zie voor een foto hieronder.

Quartier Latin
Omdat Montréal heel veel grote, ondergrondse winkelcentra telt, is het stadscentrum erg compact. Dit betekent dat de woonwijken er erg dicht bij liggen. Eén van de fraaiste is het Quartier Latin, dat wordt gekenmerkt door de houten of gietijzeren buitentrappen die naar de bovenwoningen leiden.

Een erg gevarieerde stad dus, en zeker een aanrader. Ik denk ook dat ik er de komende maanden wel weer eens zal komen.

PS: Als je de foto's in groter formaat wilt bewonderen, kun je in het menu hiernaast op een foto of op 'meer foto's' klikken. Je komt dan in het fotoalbum.

Hello bonjour! remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Ik heb intussen een definitieve vakkenkeuze gemaakt. Vijf vakken in totaal, op het gebied van politicologie, geschiedenis en filosofie. Erg gevarieerd dus, en dat maakt het ook leuk. Ook de docenten zijn (zoals altijd) erg verschillend, zowel qua stijl van lesgeven als qua verstaanbaarheid. Maar dat laatste wordt snel beter.
Het lesprogramma komt hier wat traag op gang. Ten eerste omdat deze week pas de eerste volledige lesweek wordt: de eerste week was er een dag uitval zodat iedereen de gelegenheid had zijn administratieve zaken te regelen, en vorige week maandag was het 'Fête du travail'. (Deze feestdag heet in de VS 'Labour Day', en vindt altijd plaats op de eerste maandag van september, om het nieuwe 'werkjaar' in te luiden. Beetje paradoxaal eigenlijk. Overigens heeft deze dag niets te maken met de arbeidersbeweging of de 1 mei-vieringen in Europa.) Verder hoor je hier pas bij het eerste college welke boeken nodig zullen zijn, en die zijn dan soms weer pas een week later beschikbaar. Maar goed, die periode is nu wel voorbij, en ik zal dan ook wel aan de slag moeten. Zeker omdat het Frans lezen toch wat meer tijd vergt dan Nederlands of Engels. Bovendien moet ik voor ieder vak wel een werkstuk o.i.d. maken de komende maanden, dus dat wordt nog een feest.

Afgelopen week woensdag was er hier op de campus een gratis concert van de rapformatie 'Loco Locass'. Dit was een tamelijk bizarre ervaring. Loco Locass is namelijk erg maatschappelijk betrokken: niet alleen dragen ze erg linkse standpunten uit, ook zijn ze fervente separatisten. Dit blijkt niet alleen uit de teksten - die ik toch nauwelijks kon verstaan - maar ook uit hun kleding en de reacties van het publiek. Op een gegeven moment stond de halve menigte "Le Québec un pays!" te scanderen. Alsof het hier om een revolutionaire samenzwering ging in plaats van een hiphopconcert. Zoals ik het opschrijf lijkt het erg onschuldig, maar sommige figuren trokken wel degelijk erg serieuze - om niet te zeggen: agressieve - gezichten.

Het weer is tot nu toe erg mooi geweest, maar je kunt wel merken dat ook hier de zomer op zijn einde loopt. Vandaag is het vrij fris, hier en daar beginnen bomen al wat rood te kleuren, en ik heb al enkele paddestoelen gezien. Overigens belooft het komende week weer ruim boven de 20 graden te worden, en zijn dergelijke temperaturen tot ver in oktober redelijk normaal. Echt herfst wordt het dus voorlopig nog niet.

Komend weekend ben ik van plan naar Montréal te gaan. Ik ben er al twee keer geweest, maar dat was 'op doorreis', en ik heb dan ook weinig tot niets gezien. Montréal ligt overigens vrij dichtbij, zeker naar Canadese standaarden. Met de bus doe je er ongeveer twee uur over. De glimpen die ik van de stad opgevangen heb, leken erg leuk, dus ik ben benieuwd.

Mededelingen van huishoudelijke aard. remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Hierboven zie je de kaart van de plek waar ik het overgrote deel van mijn tijd doorbreng: de Campus principal van de Université de Sherbrooke (UdeS). Deze heet zo omdat er nog een paar andere 'campi' zijn: één bij het medisch centrum hier in Sherbrooke, en twee dependances bij Montréal en in de provincie Prince Edward Island. Het overgrote gedeelte van de studenten zit echter hier, en ook de rector rectrice etc. hebben hier hun kantoren. Mijn kamer bevindt zich in één van de gebouwen helemaal aan de linkerkant (G1 à G15). Middelste rij, tweede van rechts.

De campus beschikt over behoorlijk wat faciliteiten, die allemaal ook een behoorlijk niveau hebben. Dit is ook omdat de campus zowel qua sport als qua cultuur de belangrijkste plek in de stad is. Hieronder wat foto's om een indruk te geven.

Dit is het uitzicht vanuit 'mijn' keuken. Hier kun je goed zien dat de campus wat tegen een heuvel aanligt, en de gebouwen waar ik woon daar weer boven.

Dit is het gebouw waarin mijn kamer zich bevindt. Het gebouw dat links gedeeltelijk op de foto staat is niet bewoond. Hier zijn bijvoorbeeld een wasserette, de postvakjes, een tafeltennistafel en een piano voor algemeen gebruik. Tussen de gebouwen door loopt een gang, alle gebouwen in deze groep zijn zo met elkaar verbonden, zodat je des winters niet de kou hoeft te trotseren om even in je postvakje te kijken of bij iemand anders langs te gaan. Mijn kamer bevidnt zich overigens achter die gang, en is dus niet zichtbaar.

Dit is de 'Coeur Campus': een nieuw park midden in de campus. Tot voor de zomer was dit parkeerterrein, maar steeds meer mensen komen met de bus, en men had dus ruimte over. De universiteit is om één of andere reden ongelooflijk trots op dit stukje campus. Op bovenstaande kaart loopt het van gebouw B1 (het hoofdgebouw, waar het rectorat en de administratie zitten) tot gebouw A3 (mijn faculteit, Lettres et Sciences humaines). Wat die parkeerplekken betreft: op de kaart is ook goed te zien hoeveel ruimte die wel niet in beslag nemen. Men doet hier echt alles met de auto.

Dit is het 'Pavillion Multifunctionnel'. Dit bevat een winkel waar je boeken, kantoor- en schoolbenodigdheden, elektronica een beperkte keuze aan levensmiddelen en UdeS-merchandise kunt kopen. Daarnaast zit hier de 'cafétéria', een kapper, een copyshop, een reisbureau en de wachtkamer van het busstation erachter. Erg handig om dit alles bij elkaar te hebben.

Dit is de vlag van Quebec. De Canadese vlag zul je hier niet tegenkomen, behalve bij sportwedstrijden. Dan wordt ook het Canadese volkslied gespeeld.

Wat ook wel even het melden waard is, maar waarvan ik geen foto heb, is het 'Centre culturel'. Dit is nr. B3 op de kaart, en bevat onder meer een museum en een 1500 stoelen tellend theater, het 4e theater in de provincie. Wat niet op de kaart staat, is het sportcentrum. Hier bevinden zich een indoor atletiekhal, een 50m-zwembad en een 'stadion' waar 9000 man in kunnen. Afgelopen vrijdag ben ik al bij de lokale derby van het football geweest: UdeS tegen Bishop's, de Engelstalige universiteit hier. Was zeker voor herhaling vatbaar, dus daar komen nog wel eens foto's van.

Tot zover.

Campus principal remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

De eerste dagen hier stonden vooral in het teken van veel geregel. Ten eerste natuurlijk de administratieve kant. Ik moest tekenen voor de kamer en voor het internet. Daarna moest ik mij officieel melden, een informatiesessie bijwonen, mijn verplichte ziektekostenverzekering regelen, en vakken inschrijven. Dit moest allemaal bij verschillende personen in verschillende gebouwen, dus al met al heb ik heel wat moeten uitzoeken en ook heel wat over de campus afgelopen. Dit natuurlijk ook allemaal in het Frans, hetgeen nog niet meeviel. Dit ligt niet zozeer aan het ongelooflijk kromme dialect wat hier door sommigen gesproken wordt, maar vooral aan de snelheid en mijn gebrek aan vocabulaire. Gelukkig kan ik redelijk inschatten of het belangrijk is wat gezegd wordt. Ik moet dan ook regelmatig vragen of ze het willen herhalen ("Pardon?"), en ik ben ook al een paar keer (niet vaak, een keer of drie,vier) in het Engels overgegaan. Daarbij het genoegen smakend dat mijn Engels waarschijnlijk beter is dan dat van de meeste mensen hier. Over de vakken die ik gekozen heb, kan ik nog weinig zeggen: ik ben afgegaan op titels en zeer korte beschrijvingen, en weet van de meeste dus nog niet precies wat ze inhouden.

Mijn kamer hier was eerst wel even wennen. Toen ik binnenkwam was het natuurlijk erg kaal, en de kamer is gebouwd volgens het motto 'ruwbouw is afbouw'. De enige decoratie die men zich vergund heeft, is een gelige verflaag over de bouwstenen. Ook het uitzicht viel wat tegen: ik kijk uit op een muur op 4 à 5 meter afstand, en op een gang die tussen de gebouwen doorloopt. Wel jammer, want de résidences liggen een beetje boven de campus tegen een heuvel aan, en het uitzicht kan dus heel mooi zijn. De kamer is echter wel van redelijk nieuw basismeuilair voorzien (een bed + matras, een garderobe, een koelkast, een bureau en een stoel), en wanneer je éénmaal wat rommel op strategische wijze door zo'n kamer verspreid hebt, geeft dat gelijk een heel ander aanzien. Verder had ik natuurlijk praktisch geen spullen bij me, dus die moest ik ook regelen. Beddengoed heb ik hier gehuurd, en als ik het spul niet binnen twee weken terug breng is het voor mij - en de borg voor de universiteit. Vervolgens ben ik per bus (die voor studenten hier gratis is) naar de plaatselijke mall gegaan, waar ik maar even wat goedkope borden, glazen, bestek etc. heb gekocht, en wat eten en drinken. Ik denk overigens dat ik hier ook een hoop in de cafétaria zal gaan eten. Het dagmenu is spotgoedkoop, en het is natuurlijk erg makkelijk. Deze tent houdt zich echter nog niet echt aan de beloofde openingstijden, dus dat is nog wat lastig. Wat ook wel interessant is, is dat de gedeelde keuken, toiletten en badkamers dagelijks worden schoongemaakt door een extern bedrijf. Gevolg is wel, dat je je rotzooi niet in de keuken kan laten slingeren, want dat wordt onverbiddelijk weggegooid.

Het weer is hier minstens net zo onvoorspelbaar als in Nederland. Gisteren was het een graad of 15, met regen en windvlagen, en de komende dagen belooft het stralend weer te worden, met temperaturen tot 25 C. Aangezien het nu ook redelijk is, zal ik zo eens gaan kijken of de centre-ville van Sherbrooke net zo leuk is als de toeristenfoldertjes beloven. En dan morgen 'aan de bak'. Ik ben benieuwd.

Bienvenue à Sherbrooke remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Mijn reis had zowel goede als mindere kanten. De vlucht, met Swiss Air via Zürich, was uitstekend. Ik had ongeveer de beste plaats (bij de nooduitgang, dus zeer veel beenruimte), fraaie individuele mediavoorzieningen, en natuurlijk werden er Zwitserse specialiteiten als chocolade en Mövenpick-ijs uitgedeeld. In Montréal had ik een koffer willen stallen; mijn spullen waren ook zo verdeeld dat ik de eerste twee weken alleen de backpack nodig zou hebben. Zowel op trein- als busstation bleek dit niet fatsoenlijk te kunnen, dus dat plan kon in de prullenbak. Voordeel is dat ik nu wel dit op m'n eigen laptop kan schrijven, maar verder is het gesleep vrij onhandig.

De busreis van Montréal naar Washington met Greyhound Lines was wel interessant om eens mee te maken. Een combinatie van jetlag, forse vertragingen bij de Amerikaanse grens en bij de transfer in New York en problemen met de reservering zorgden er echter voor dat ik het niet voor herhaling vatbaar vind. Hopen dat Amtrak, de treinmaatschappij die de rest van mijn VS-reis verzorgt, wat stipter is.

Washington ziet er in eerste instantie erg leuk uit, hoewel de warmte wel erg drukkend is. Waarschijnlijk post ik over een paar dagen wel weer wat, dan waarschijnlijk ook met wat foto's

JH

Transatlantisch bericht #1 remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

Toch voelt het allemaal nog wat onwerkelijk. Het feit, dat ik over exact 10 dagen boven de oceaan vlieg, om pas na 4,5 maand weer terug te reizen, wil nog niet helemaal doordringen. Ik moet maar eens beginnen met inpakken, misschien dat dat helpt.

Aftellen remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs

1) Je maakt ook een Travellerspoint-account aan. Dit is gratis en verplicht je tot niets, en heeft als voordeel dat je reacties meteen zichtbaar worden. Wel moet je natuurlijk wéér een inlognaam en wachtwoord onthouden.

2)Bij het schrijven van de reactie geef je je naam en e-mailadres op. Vervolgens wordt de reactie door een automatisch spamfilter gecheckt, en krijg ik -als 'moderator'- een e-mail die mij vertelt dat er een nieuwe reactie wacht om goedgekeurd te worden. De nadelen zijn hier dat je het spamfilter moet passeren (dus geen reacties met woorden als 'viagra' en 'penis enlargement'), en dat het even duurt voordat je reactie zichtbaar wordt - in feite pas als ik op 'approve' geklikt heb. Je e-mailadres wordt overigens niet zichtbaar bij je reactie, alleen bij mij.

De reden voor dit alles is een ietwat overdreven spamfobie bij Travellerspoint. Ik hoop dat je toch de moeite neemt om één van deze kleine horden te nemen als je wilt reageren.

Reacties remains copyright of the author JorritH, a member of the travel community Travellerspoint.

Comment on this entry | Tweet this | Your own free travel blog | More Travellerspoint blogs