okt 2009

Dit, dames en heren, is het onbetwiste hoogtepunt van de Québecois keuken: de poutine. Het hoofdbestanddeel is patat. Hieroverheen sprenkelt men klonten zachte kaas - of eigenlijk wrongel, een voorstadium van kaas. Dit alles wordt overgoten met een dampende, dikke jus. De kaas smelt langzaam door de temperatuur van de andere ingrediënten, en de friet verliest binnen de kortste keren haar knapperigheid door dat ze zich volzuigt met de jus. Een gerecht dat Sonja Bakker en het Voedingcentrum ongetwijfeld zouden afkeuren. Maar gek genoeg smaakt het opzich ook nog wel lekker. Alleen een beetje klef.

Vaak wordt gezegd dat je van bepaalde zaken pas weet hoezeer je ze nodig hebt, als ze er niet meer zijn. Maar het omgekeerde is ook waar. Bepaalde dingen heb je gewoon niet nodig, en dat dringt pas door als ze er opeens wel zijn.
Neem nou de cent. In Nederland hebben we zelfs het gebruik van de eurocent weer opzijgezet. Een stuk makkelijker, voor zowel klant als winkelier. Al met al zal het de consument misschien wat meer kosten, maar in ruil daarvoor wordt je wel een hoop gesleep bespaard.

Hier in Canada krijg je dus wel centen. Althans, meestal - ik heb het idee dat de winkel of zelfs de dienstdoende cassière dit zelf mag bepalen, maar blijkbaar zitten de Canadezen nogal op hun centen, en is het algemeen gebruik ook centen terug te geven. Natuurlijk betekent dit dat je ook met losse centen mag betalen, maar ik moet wel heel weinig haast hebben wil ik uitgebreid centen uit gaan staan zoeken. En dus loop je dus uiteindelijk met een hele bult centen rond. Af en toe schep ik de beurs dus maar eens even leeg, en ondertussen heb ik hier een hele bult centen voor me liggen, 57 stuks in totaal. (En dat is nog maar een deel, want ik heb ook wel eens een hele stapel aan een zwerver in Montreal gedoneerd die een deur voor mij openhield. Ik was wel zo netjes om er ook wat dubbeltjes bij te doen, overigens.) De Canadese cent schommelt op het moment rond de 0,6 eurocent, dus op tafel ligt het vorstelijke bedrag van 34,2 eurocent. Ja, ja. Als dit zo doorgaat kan ik misschien nog voor m'n 66e met pensioen.

Afgezien van deze dringende geldkwestie gaat alles goed, trouwens. In het kort:

• De tentamens zitten eraan te komen, en ik ben 'bij' met de stof, dus dat is voor mij al heel wat.
  
• Het is hier vies en nat weer, wat erg jammer is want nu vallen de blaadjes veel sneller van de bomen.
  
• Er staat nog steeds sneeuw op het program, maar het wordt steeds keurig verder in de tijd geschoven, dus we wachten wel af.
  
• Er is Grolsch te koop in de campuswinkel: Premium Lager depuis 1615. Vakmanschap is Meesterschap.
  
• Ik heb nu in ieder geval een lang een weekend, want maandag is het Thanksgiving, of Action de grâce, zoals ze hier zeggen. Zaterdag ga ik met de 'bewonersvereniging' naar een naburig plaatsje om appels te plukken. Ofzoiets. Het heeft in ieder geval iets met appels ($10 par livre) te maken, en het gaat regenen. Ik ben benieuwd.