Een heel leuk verhaal

Het is inmiddels alweer een week of twee geleden, dat ik iets geschreven heb. Ik zal de regelmatige bezoeker dan ook vast teleurgesteld hebben (de oplossing is natuurlijk om je gewoon te abonneren, boven in het menu rechts, maar dat terzijde). Ik heb goede redenen (tentamens en vakantie), en ik denk dat dit bericht wel aardig lang gaat worden.

Afgelopen week heb ik met m'n moeder een kleine 'road trip' gemaakt. De reis ging van Montreal, via de staten New York, Vermont, New Hampshire en Massachusetts naar Boston. Van daar weer noordwaarts naar Sherbrooke, om tenslotte weer te eindigen op het vliegveld in Montreal. Toen we op die laatste plek nog even wat aten, alvorens afscheid te nemen, stelde moeders dat ik over de afgelopen week wel 'een heel leuk verhaal' moest kunnen schrijven. Bij deze dus. Omdat zo uit het geheugen een consistent reisverslag neerpennen niet helemaal 'mijn ding is', doe ik het wel weer aan de hand van een aantal foto's.

Eerst zijn we dus in Montréal geweest. Omdat ik hier in totaal al 3 dagen geweest was, kon ik prima doen alsof ik de stad al jaren kende en mijn moeder van een rondleiding voorzien. Het was koud, maar wel erg mooi weer, en de stad was nog fraai in herfstkleuren gehaald. Ook zijn we hier naar een bijzondere tentoonstelling geweest: Bodies. Deze is ook al eens in Amsterdam geweest, en bestaat uit echte menselijke lichamen, die met een bepaalde techniek geconserveerd zijn. Ze worden vervolgens opengesneden of uit elkaar gehaald, en in hun geheel of gedeeltelijk tentoongesteld. Fascinerend, maar ook wel wat onwerkelijk.

Van Montréal is het niet ver naar de Amerikaanse grens. De Amerikanen laten zich aan de grens van hun meest paranoide kant zien, maar nadat wij onze vingerafdrukken hadden gegeven en hadden verklaard hadden niets met de praktijken van nazi-Duitsland van doen hadden in de periode 1933 tot 1945, mochten we er toch in. Het noordelijke deel van de staat New York wordt grotendeels bedekt door het Adirondacks Park, dat een oppervlakte heeft van meer dan de helft van Nederland. Het was nog erg mooi, maar het weer helaas niet. In dit park ligt ook het plaatsje Lake Placid, dat tweemaal het toneel is geweest van de Olympische Winterspelen. In het hockeystadion is ook een aardig museumpje , dat natuurlijk vooral op de Amerikaanse prestaties gericht is, en wat memorabilia van verschillende andere Spelen huisvest. Hoewel Eric Heiden er in die dagen met alle medailles vandoor ging, prijkten ook enkele Nederlandse namen op de plaquette met medaillewinnaars, onder meer Piet Kleine en Ria Visser. Toch leuk om even te zien.

Afgelopen zondag was het Halloween, en in de periode die daaraan voorafgaat blijkt het voor Amerikanen - in in mindere mate Canadezen - leuk te zijn hun huis en erf zo belachelijk mogelijk uit te dossen. Sommigen bouwen hele triplex begraafplaatsen in hun voortuin, compleet met plastic beenderen. Er worden echter ook veel, heel veel, pompoenen gebruikt, wat weer mooie plaatjes oplevert. Bovenstaande foto is een handeltje in allerlei lokale landbouwproducten: pompoenen, appels, peren, bloemen, pompoenen, mais, appelcider en nog meer pompoenen.

Onderweg van Lake George, NY naar Boston, MA werkte het weer erg mee, waardoor de herfstkleuren waar de regio beroemd om is nu wel heel mooi uitkwamen.

Ik begin geloof ik wat in de herhaling te vallen wat betreft de steden, maar ook Boston was erg bijzonder. Wat opviel is de mix van 'oud' en nieuw. Waar in Montréal de oude stad en het moderne Downtown duidelijk gescheiden zijn, zijn in Boston begraafplaatsen, kerken en andere gebouwen van ruim voor 1800 verspreid tussen de glazen en betonnen torens waar ook deze stad rijk aan is. Boston is erg belangrijk geweest in de Amerikaanse revolutie, en zo ongeveer elk gebouw dat er in de periode rond 1770 al stond lijkt aanspraak te maken op de titel 'Geboorteplaats van de Revolutie'. Bovenstaand gebouw is er ook zo ééntje. Het Old State House heeft verschillende functies gehad, maar is vooral een attractie vanwege het feit dat vanaf het balkon de Onafhankelijkheidsverklaring werd voorgelezen aan de burgers van Boston.

Natuurlijk moest ook even een kijkje genomen in het voorstadje Cambridge, waar een bijzonder instituut gevestigd is: Harvard, de oudste universiteit in de Verenigde Staten, en misschien wel de meest prestigieuze ter wereld. Het 'hart' van de universiteit, Harvard Yard, is erg mooi, en er hangt een bijzonder sfeertje, dat erg lastig te omschrijven is. Het heeft wel wat, in ieder geval. En als je teksten als "Open ye the gates, that the righteous nation, which keepeth the truth, may enter in" boven de poorten zet, heb je wat mij betreft sowieso al een voorsprong.

De familienaam die het meest met Boston verbonden is natuurlijk die van de Kennedy's. De namen van verschillende leden zijn te vinden op plaquettes, oorlogsmonumenten en in boekhandels, maar het belangrijkste 'monument' is de John F. Kennedy Presidential Library & Museum. Hier is een erg mooie tentoonstelling te vinden over het leven, de politieke carrière en het erfgoed van deze bijzondere president en zijn familie. Daarnaast is het een documentatiecentrum en vinden in de glazen ruimte op de foto, die over de baai uitkijkt, regelmatig bijeenkomsten plaats. Zo was hier een herdenkingsbijeenkomst na het recente overlijden van John's jongere broer, senator Ted Kennedy, en werd er de dag voor ons bezoek een televisiedebat tussen degenen die diens senaatszetel willen overnemen plaats.

Na Boston voerde de reis naar Sherbrooke waar ik m'n moeder heb laten zien hoe ik hier zit, en een beetje meer mijn leven hier heb kunnen delen dan dat via Skype of mail kan. Ze verdient trouwens nog een compliment voor het feit dat ze ons overal heen gereden heeft, omdat ik te jong ben om in een huurauto te rijden. Het was een erg leuke week, dus mam: nogmaals bedankt!

Ik vind het zo wel even mooi geweest, dus ik beloof voor later deze week een stukje over de tentamens en dergelijke.